• دوشنبه ۱۸ اردیبهشت ماه، ۱۳۹۶ - ۱۵:۳۱
  • دسته بندی : فرهنگی و هنری
  • کد خبر : 962-1687-5
  • خبرنگار : 28006
  • منبع خبر : ----

یک شاعر:

منزوی، شاعر ابتدا و انتها است


یک شاعر اظهار کرد: منزوی، شاعر ابتدا و شاعر انتها است.

 

جواد چراغی در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا، منطقه زنجان، با اشاره به اینکه منزوی را باید در واژه‌هایش جست، گفت: واژه‌های شعر منزوی چاره ای جز شعر شدن ندارد، چنانچه که وقتی از زیر دست او بیرون می‌جهند، «آن را که تجلی است در آیینه‌ی تاریخ / در شیشه ساعت چه غم أر جلوه‌گری نیست»، گویا این واژه‌ها چاره‌ای جز شعر شدن ندارند.

 

وی ادامه داد: شعر منزوی شعر باسوادی است موسیقی که از حنجره زخمی‌اش شروع می‌شود و در کهربا و‌ کافور به اوج می‌رسد و زاینده و زنده‌ است که گفت که «من هم در غزل از جوجه ققنوسان نیمایم / ققنوسی که خاکسترش هم سبز و بارور است».

 

وی افزود: منزوی شعر را می‌زیسته است و شعر او را! زیستنی که زیبنده یک چنین عاشقی است، زیستنی پر تاوان که طاقت را تاب می‌آاورد که گفت با عشق تاب می‌آورم!

 

این شاعر خاطرنشان کرد: منزوی به سرو ششصد ساله غزل آب می‌دهد و ابتدای شعرِ تَر حافظ را به انتها می‌رساند چنان که می‌گوید «افسانه‌ها میدان عشاق بزرگند / ما عاشقان کوچک بی‌داستانیم».

 

به گزارش ایسنا، حسین منزوی (اول مهر ۱۳۲۵ - ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۳) شاعر اهل زنجان است. او که بیشتر به عنوان شاعری غزل‌سرا شناخته شده است، در سرودن شعر نیمایی و شعر سپید هم تبحر داشت. منزوی در سال ۱۳۸۳ بر اثر آمبولی ریوی در تهران درگذشت و در کنار آرامگاه پدرش در زنجان به خاک سپرده شد.


انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: