• سه شنبه ۱۰ مرداد ماه، ۱۳۹۶ - ۱۶:۳۱
  • دسته بندی : فرهنگی و هنری
  • کد خبر : 965-2787-5
  • خبرنگار : 28008
  • منبع خبر : ----

شهدا مزد جوانی‌شان را با شهادت گرفتند


وقتی به عکس شهدا نگاه می‌کنی پی به جوان بودن‌شان می‌بری، جوانانی که جوانی خودشان را در جبهه گذاشتند و مزد این کارشان شهادت بود.

 

به گزارش ایسنا، منطقه زنجان، دهم شهریور ۱۳۴۰ در خانواده‌ای مذهبی و متوسط در زنجان به دنیا آمد. مادرش می‌گوید: پس از تولدش در خواب دیدم که حضرت زهرا (س) و امام حسین (ع) به منزل ما آمدند، حضرت زهرا (س) کودک مرا در آغوش گرفت و صورتش را بوسید. به من گفت: که نام کودک را ابوالفضل بگذارید.

 

ابوالفضل، تحصیلات ابتدایی را در دبستان خاقانی و دوره راهنمایی را در مدرسه راهنمایی انوری به پایان برد. در دوره راهنمایی بود که عکس شاه و تزئیناتی را که برای مراسم جشن روز چهارم آبان (روز تولد شاه) در مدرسه نصب کرده بودند به همراه دوستانش پاره کرد. به همین دلیل پدرش را به شهربانی احضار کردند و خواستار تحویل دادن ابوالفضل به شهربانی شدند که با اصرار او از دستگیری ابوالفضل صرفه‌نظر و به گرفتن تعهد از پدرش اکتفا کردند.

 

ابوالفضل از مدرسه اخراج شد و او را در آن سال مردود اعلام کردند. وی دوره متوسطه را در دبیرستان (شریعتی فعلی) گذراند. در این دوره که با سال‌های آخر حکومت پهلوی مقارن بود با گروه‌های مذهبی آشنا شد و با شرکت در جلسات مذهبی مختلف در زنجان و تبریز و نیز مطالعه کتب مذهبی به ویژه کتاب‌های شهید مطهری بر آگاهی‌های دینی خود افزود.

 

پس از پیروزی انقلاب اسلامی به مدت سه ماه در دوره‌ای که از طرف شهید محمدعلی رجایی در دوران وزارت آموزش و پرورش و تربیت مربیان پرورشی برگزار شده بود، در تبریز شرکت کرد. وی چنان به امام علاقه داشت که خود را آزاد شده امام خمینی می‌دانست و به این اعتقادش می‌بالید. از این رو در پی صدور امام (ره) مبنی بر تشکیل نهضت سوادآموزی به همکاری با نهضت سوادآموزی پرداخت.

 

قبل از شکل‌گیری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، حفظ امنیت شهر بر عهده گروه‌های ضربت بود و وی فعالانه با این گروه‌ها همکاری می‌کرد. خرابکاری‌های ضدانقلاب که در کردستان آغاز شد، او تصمیم گرفت نهضت سوادآموزی را رها کرده و به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در آید.

 

در مقابل مخالفت دوستانش ساعت‌ها با آنان درباره این موضوع بحث و استدلال می‌کرد که اگر تاکنون با قلم و در عرصه فرهنگی مبارزه می‌کردیم، امروز تکلیف فرق می‌کند و باید عملا وارد مبارزه شویم و در کنار آن به امر تعلیم و تربیت نیز ادامه دهیم.

 

پس از عضویت در سپاه و گذراندن دوره آموزش نظامی، به مریوان اعزام شد و در آنجا مسئولیت دفاع از یک تپه را به عهده داشت. در این ماموریت از ناحیه پا مجروح شد و به زنجان بازگشت. پس از آن در واحد حراست زندان سپاه زنجان مشغول خدمت شد. در مدت خدمت در زندان، با زندانیان سیاسی، دلسوزانه بر خورد می‌کرد و این رفتار باعث علاقه‌مندی برخی از زندانیان به وی شده بود.

 

ابوالفضل به مطالعه علاقه بسیار داشت و با وجود مشغله زیاد هرگاه فراغتی در منزل یا محل کار می‌یافت به مطالعه می‌پرداخت. همچنین یک دستگاه پخش صوت واکمن خریده و در محل کار به سخنرانی‌های علمی و مذهبی گوش می‌داد. در این اواخر هم بیشتر به تلاوت قرآن گوش می‌کرد. در سال‌های اوج فعالیت‌های منافقین در جهت ترور نیروهای متدین و طرف‌دار انقلاب، با به تن کردن لباس سپاه در ملاء عام که خطر ترور شدن را در برداشت، حضورمی‌یافت.

 

با این اعتقاد که لباس پاسداری کفن اوست و همیشه باید آن را بر تن داشته باشد، با لباس پاسداری در بیرون از منزل ظاهر می‌شد و این خطر را به جان می‌خرید. او پیوسته خود را برای شهادت آماده می‌کرد. وقتی که والدینش از عزیمتش به جبهه اظهار ناراحتی می‌کردند در پاسخ می‌گفت: پدرم، مادرم، جبهه سفره شهادتی است که به واسطه امام گسترده شده و صاحب احسان خداست، به بازار خدا می‌روم، خریدار خداست، چرا نروم؟

 

ابوالفضل وقتی از ماموریت مریوان بر گشت، آقای محجوب فرمانده عملیات و آقای خردمند فرمانده سپاه زنجان در صدد بودند تا مسئولیت یکی از واحدهای سپاه را به او واگذار کنند ولی او نپذیرفت. همچنین وقتی به او پیشنهاد شد در دوره‌ای که برای آموزش فرماندهی بود شرکت کند، چون می‌دانست این دوران طولانی خواهد بود و مانع شرکت او در جبهه می‌شود از پذیرش آن خودداری کرد. قبل از عملیات فتح‌المبین نیز وقتی یک گروهان مستقل از زنجان به جبهه اعزام شد، زیر بار مسئولیت گروهان نرفت و حتی در مصاحبه‌ای که با نیروهای اعزامی، قبل از عملیات ترتیب داده شده بود، شرکت نکرد.

 

ابوالفضل در دومین اعزامش به جبهه، به منطقه عملیاتی فتح‌المبین به شوش رفت. قبل از شروع عملیات فتح‌المبین فرماندهان رده بالای لشکر نجف در جلسه‌ای تصمیم گرفتند با طراحی یک عملیات ایذایی، توجه نیروهای عراقی را از عملیات اصلی منحرف کنند. قرار بر این شد که گردانی به فرماندهی اصغر محمدیان و دو معاون او این ماموریت را در محدوده سایت واقع در جبهه رقابیه انجام دهند.

 

از آنجا که فرماندهان پیش‌بینی می‌کردند کسی از نیروهای شرکت کننده در این عملیات زنده نماند. شهید اصغر محمدیان و دوستانش تصمیم گرفتند این تعداد را از افراد داوطلب جمع‌آوری کنند، ابوالفضل پاکداد، معاون اول فرمانده گردان مذکور بود. از آنجا که منطقه مذکور، بسیار هموار و عاری از هر گونه جان‌پناه بود، نیروها کاملا در تیر راس آتش شدید دشمن قرار می‌گرفتند. در جریان عملیات، اصغر محمدیان فرمانده گردان در اثر اصابت گلوله دوشکا به پا مجروح شد و از ابوالفضل خواست که هدایت حمله را به عهده بگیرد گردان مذکور ماموریت خود را با موفقیت به انجام رساندند اما ابوالفضل پاکداد در ۵ فروردین ۱۳۶۱ در اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید.

 

به علت درگیری شدید در منطقه اجساد شهدای عملیات حدود سه روز بر زمین ماند. پس از پایان موفقیت‌آمیز عملیات فتح‌المبین و عقب‌نشینی نیروهای عراقی، پیکر او را در آن سوی میدان مین دشمن یافتند. همیشه می‌گفت: یک پاسدار بیش از یازده ماه زنده نمی‌ماند. او هم خود شاهد صدق این سخن شد و دقیقا یازده ماه پس از ورود به سپاه به شهادت رسید. همکاران او در حراست زندانیان سیاسی نقل کرده‌اند که وقتی خبر شهادت وی به زندانیان رسید، آنان نیز گریستند. ابوالفضل پاکداد به هنگام شهادت ۲۱ ساله بود و پیکرش در گلزار شهدای زنجان به خاک سپرده شد.


انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: