• چهارشنبه ۱۵ شهریور ماه، ۱۳۹۶ - ۱۶:۴۲
  • دسته بندی : سیاسی
  • کد خبر : 966-2085-5
  • خبرنگار : 28008
  • منبع خبر : ----

هوای بازگشت به خانه


پذیرفتن قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر، عقب‌نشینی نیروهای عراقی از اراضی اشغال شده ایران و آزادی اسیران ایرانی، جمله آخر را که گفت از فرط خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدیم، به یکباره داد و فریادمان بالارفت.

 

به گزارش ایسنا، منطقه زنجان، ساعت حول و حوش ۷ صبح ۲۴ مرداد ۶۹ بود که یک دفعه صدای مارش نظامی رادیو عراق از بلندگوهای اسارت‌گاه به صدا درآمد. هر بار که صدای مارش از بلندگوها پخش می‌شد می‌فهمیدیم که خبر مهمی در راه است. لحظاتی بعد که مارش قطع شد، گوینده‌ رادیو شنوندگان را به شنیدن اطلاعیه‌ مهمی در مورد ایران از طرف صدام در دقایقی بعد دعوت کرد.

 

ایها العراقیون! سَنُعطیکم بعد قلیل بیاناً مهماً من القیاده العام للقواه المسلحه ...

 

ایها المواطنون الکرام…! سنعطیکم بعد قلیل بیاناً مهماً من القیاده العام لقواه المسلحه!!!! ... پس از دقایقی بیانیه‌ مهمی از سوی صدام حسین اعلام خواهد شد. بعضی‌ها کنجکاو شدند و خیلی‌ها هم بی‌اعتنا بودند. تا ساعت ۱۱ این روال ادامه داشت تا اینکه گوینده رادیو، پیام صدام را که در جواب نامه رئیس‌جمهور وقت ایران بود، خواند.

 

جناب آقای علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس‌جمهوری محترم اسلامی ایران، همانطوری که درخواست کرده بودید، تمام خواسته‌هایتان را اجابت می‌کنیم. پذیرفتن قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر، عقب‌نشینی نیروهای عراقی از اراضی اشغال شده ایران و آزادی اسیران ایرانی. جمله آخر را که گفت از فرط خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجیدیم. به یکباره داد و فریادمان بالا رفت. اگر چه باورش سخت بود و از این وعده‌ها زیاد شنیده بودیم ولی دلمان گواهی می‌داد روزی که سال‌ها انتظارش را می‌کشیدیم فرا رسیده است و به ایران عزیز برخواهیم گشت.

 

نمی‌دانستیم بخندیم یا گریه کنیم. بعد از آن دیگر خواب به چشمان‌مان نمی‌رفت. خوب یادم هست، یکی از بچه‌ها از شدت هیجان بدنش به لرزه درآمده بود و حتی با خوردن چند عدد قرص والیوم ۱۰ میلی گرمی نیز خوابش نمی‌برد.

 

اما به دلیل این که ما از قبل تجربه‌ وعده آزادی از سوی عراقی‌ها را داشتیم و این امر باعث تعطیلی کلاس‌هایمان در آن سال شده بود، پیش آقای ولی درّی رفتیم که معلم قرآن و نهج البلاغه‌ی ما در آسایشگاه بود و از ایشان خواستیم، تا زمانی که ما را از این اردوگاه نبرده‌اند کلاس‌ها را تعطیل نکنیم. او هم پذیرفت و تا زمان آزادی کلاس‌ها و سایر برنامه‌های تکراری روزمره را تا حدودی برگزار کردیم روز جمعه ۲۶ مرداد فرا رسید و با شنیدن آزادی اولین گروه از اسرا همه غرق در شادی شدیم و اشک شوق در چشمان‌مان حلقه زد. صدای صلوات بچه‌ها هم فضای آسایشگاه را پر‌کرده بود.

 

تبادل اسرا از اردوگاه‌های موصل که قدیمی‌تر بودند شروع شد و ما پنجمین اردوگاه بودیم که تبادل انجام گرفت. آن روز از صلیب سرخ آمدند و ضمن نوشتن اسامی، از تک‌تک‌مان سئوال کردند که آیا تمایل دارید به ایران برگردید یا این که می‌خواهید به کشور دیگری بروید؟ و در فرم‌هایی که تهیه کرده بودند از ما امضاء گرفتند و ما هم در جوابشان گفتیم: ما می‌میریم برای ایران چرا که دل‌های ما تنها به شوق ایران عزیز می‌تپید. عراقی‌ها که اخلاق و رفتارشان نسبت به ما کمی فرق کرده بود، آسایشگاه به آسایشگاه افراد را صدا می‌زدند و در حضور صلیب سرخی‌ها لباس‌های جدید و آستین کوتاه خاکی رنگ تحویلمان می‌دادند.

 

فردا نوبت آزادی ما بود بعضی از افراد مانند شب‌های قبل به عبادت و راز و نیاز شبانه مشغول بودند و عده‌ای نیز مشغول جمع کردن وسایل شخصی خود بودند و خلاصه هرکس به کاری مشغول بود و به اشتیاق فردا خواب به چشم کسی نمی‌رفت.

 

برگرفته از خاطرات جهادگر آزاده زنجانی حاج مرتضی تحسینی


انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: